De kultuur van geheimhouding rond de krijgsraad van Bradly Manning begint het burleske te naderen. Deze week werd bekend dat rechter-kolonel Denise Lind opdracht heeft gegeven tot een geheim getuigenverhoor, dat moet dienen als een vorm van 'droogzwemmen' om te beoordelen in hoeverre het proces besloten moet worden gevoerd om de nationale veiligheid te beschermen. Een niet nader aangeduide getuige voor de staat zal tijdens deze zitting worden gehoord. Een soort generale repetitie die de rechter moet helpen om te bepalen hoe een proces in het geheim kan worden gevoerd, waarbij toch publiek aanwezig kan zijn. Er zijn daarbij een aantal opties zoals het schonen van dokumenten, het gebruik van samenvattingen als bewijsmateriaal om gevoelige details te vermijden, zelfs het gebruik van kodewoorden om geheime informatie aan te duiden en uiteindelijk het houden van delen van het proces achter gesloten deuren.
Zo'n generale repetitie voor een rechtszaak is zonder precedent, waar nog bijkomt dat een behoorlijk deel van de geheimhouding draait om de dokumenten die nu juist via Wikileaks openbaar zijn gemaakt. Aanklager Fein heeft al verklaard dat meer dan de helft van de 141 getuigen a charge zullen verklaren over geheime informatie, zodat tot 30% van het proces besloten zou moeten worden gevoerd.
De rechter heeft ook al aangekondigd dat minstens één getuige, een lid van de special forces van de marine, "in lichte vermomming" zal getuigen op een alternatieve, beveiligde plek. Misschien zullen weinigen in staat zijn deze getuige te zijner tijd te bekijken, maar te denken valt aan pruiken en integraalhelmen (zoals destijds bij onze IRT-affaire).
Heeft Obama nooit wroeging?
Columnnist Harriet Duurvoort van de Volkskrant heeft het wel een beetje gehad met president Obama. Haar verwachtingen waren hooggespannen, maar Obama heeft bijvoorbeeld zijn plechtige verkiezingsbelofte om Guantanamo te sluiten niet waargemaakt. Maar wat voor haar de deur dicht deed was de behandeling van Bradley Manning:
Mijn devote Obamisme had flinke averij opgelopen bij de laatste verkiezingen, maar je stopte het toch maar weg. Vooral de eenzame opsluiting van Wikileaker Bradley Manning, zonder enige vorm van proces, tartte het rechtsgevoel. Op zijn briljante blog op The Guardian had Glenn Greenwald al in 2011 een column geschreven die het hart raakte. Mijn blinde naïviteit over Obama's inborst ging hard onderuit tijdens de Wikileaks-affaire. Ik had niet anders dan verwacht dat uitgerekend hij de gruwelijke collateral murder-video had aangegrepen om de verantwoordelijken voor deze kille moordpartij, en degenen die haar poogden te verdoezelen, te berechten. Mensenlevens zijn geen videogame. Maar nee. Nek de klokkenluider. Hoogverraad, omdat Manning Amerikaanse levens in gevaar zou hebben gebracht. Eenzame opsluiting en levenslang, als het al geen doodstraf moest zijn. Buitensporig en onrechtvaardig. New York Times-columnist Bill Keller merkte cynisch op: 'Als Mannings lek de vijand hielp, dan doet elke nieuwsreportage over tegenslag in Afghanistan, oppositie tegen drone-aanvallen en bezuinigingen op Defensie dat ook.'Website Harriet Duurvoort
Na twee jaar legt Amnesty uit waarom Bradley Manning geen gewetensgevangene is
Joe Emersberger, lid van de vakbond Canadian Auto Workers, buigt zich over de vraag waarom de afdeling van Amnesty International in de VS na meer dan twee jaar Bradley Manning nog niet als gewetensgevangene beschouwt. Na veel soebatten kreeg hij een soort antwoord. Het bleek dat AI de zaak nog in onderzoek heeft. Een staflid legde uit dat het nog niet duidelijk is of Manning aan twee voor hen noodzakelijke kriteria voldoet:
1. Of Manning de informatie naar buiten heeft gebracht op een "verantwoordelijke manier".
2. Of de regering hem heeft gestraft om te voorkomen dat gevallen van schending van mensenrechten openbaar werden.
Het terechte kommentaar van Emersberger is dat het, gezien de ernst van de door Mannings handelen aan de kaak gestelde misdaden, lastig is om een moreel onverantwoordelijke manier te bedenken om de informatie te verspreiden. Bovendien heeft Wikileaks veel moeite gedaan om ervoor zorgen dat de informatie niet zonder voorzorgsmaatregelen op straat kwam te liggen - daartoe werd zelfs samengewerkt met de grote media.
Het tweede kriterium is tamelijk bizar, omdat het door AI overduidelijk niet wordt toegepast op barbaarse behandeling van klokkenluiders bij rivalen van westerse mogendheden. Dan wordt er terecht van uitgegaan dat de mishandelingen ten doel hebben om te voorkomen dat ernstige misdaden bij het publiek bekend worden.
Emersberger konstateert dat AI in de VS vaker last heeft van dit soort dubbele moraal. Zo vond de organisatie het bewapenen van Syrische rebellen akseptabel, maar niet het bewapenen van Palestijnen die zich verzetten tegen de Israëlische bezetting. Hij voegt daaraan toe dat AI enorm belangrijk werk doet, maar daarmee niet boven kritiek is verheven.
Het steuncomité voor Bradley Maning in Nederland heeft overeenkomstige ervaringen met de Nederlandse afdeling van AI. Op een verzoek van ons heeft de afdeling Publieksvoorlichting geantwoord dat zij Manning ook niet kunnen beschouwen als een gewetensgevangene. De afdeling schrijft: dat "het voor ons oordeel van wezenlijk belang (is) dat Bradley Manning zich heeft schuldig gemaakt aan het lekken van zeer vertrouwelijke informatie en dat is een strafbaar feit. Strafbaar op grond van de Amerikaanse wetgeving en die is niet in strijd met de mensenrechten." En verder: "onze enige zorg (is) een eerlijk proces en een menswaardige behandeling in de gevangenis."
Wij vinden dit onbegrijpelijk. De kern van deze zaak is toch dat Manning als klokkenluider vond dat de misdaden van het Amerikaanse leger aan het licht gebracht moesten worden? Een duidelijker geval van een overtuigingsdader en dus een gewetensgevangene is bijna niet te geven. Op zijn laatst had dat duidelijk moeten zijn na de procesverklaring van Manning zelf. Wij nodigen Amnesty International Nederland dan ook bij deze uit om hun standpunt te herzien.
Bradley Manning moet vrij!
1. Of Manning de informatie naar buiten heeft gebracht op een "verantwoordelijke manier".
2. Of de regering hem heeft gestraft om te voorkomen dat gevallen van schending van mensenrechten openbaar werden.
Het terechte kommentaar van Emersberger is dat het, gezien de ernst van de door Mannings handelen aan de kaak gestelde misdaden, lastig is om een moreel onverantwoordelijke manier te bedenken om de informatie te verspreiden. Bovendien heeft Wikileaks veel moeite gedaan om ervoor zorgen dat de informatie niet zonder voorzorgsmaatregelen op straat kwam te liggen - daartoe werd zelfs samengewerkt met de grote media.
Het tweede kriterium is tamelijk bizar, omdat het door AI overduidelijk niet wordt toegepast op barbaarse behandeling van klokkenluiders bij rivalen van westerse mogendheden. Dan wordt er terecht van uitgegaan dat de mishandelingen ten doel hebben om te voorkomen dat ernstige misdaden bij het publiek bekend worden.
Emersberger konstateert dat AI in de VS vaker last heeft van dit soort dubbele moraal. Zo vond de organisatie het bewapenen van Syrische rebellen akseptabel, maar niet het bewapenen van Palestijnen die zich verzetten tegen de Israëlische bezetting. Hij voegt daaraan toe dat AI enorm belangrijk werk doet, maar daarmee niet boven kritiek is verheven.
Het steuncomité voor Bradley Maning in Nederland heeft overeenkomstige ervaringen met de Nederlandse afdeling van AI. Op een verzoek van ons heeft de afdeling Publieksvoorlichting geantwoord dat zij Manning ook niet kunnen beschouwen als een gewetensgevangene. De afdeling schrijft: dat "het voor ons oordeel van wezenlijk belang (is) dat Bradley Manning zich heeft schuldig gemaakt aan het lekken van zeer vertrouwelijke informatie en dat is een strafbaar feit. Strafbaar op grond van de Amerikaanse wetgeving en die is niet in strijd met de mensenrechten." En verder: "onze enige zorg (is) een eerlijk proces en een menswaardige behandeling in de gevangenis."
Wij vinden dit onbegrijpelijk. De kern van deze zaak is toch dat Manning als klokkenluider vond dat de misdaden van het Amerikaanse leger aan het licht gebracht moesten worden? Een duidelijker geval van een overtuigingsdader en dus een gewetensgevangene is bijna niet te geven. Op zijn laatst had dat duidelijk moeten zijn na de procesverklaring van Manning zelf. Wij nodigen Amnesty International Nederland dan ook bij deze uit om hun standpunt te herzien.
Bradley Manning moet vrij!
Oorlog tegen ons allen
Bradley Manning heeft zich schuldig
verklaard op negen van de tweeëntwintig aanklachten inzake het lekken van
overheidsinformatie over de oorlogen in Irak en Afghanistan. Met het doorgeven
van video’s en documenten aan WikiLeaks is hij het dus geweest die de wereld heeft
ingelicht over systematische martelingen en andere oorlogsmisdaden door Amerikaanse
soldaten, over geheime gevangenissen van de CIA, over door de VS als spionnen
geronselde VN-medewerkers, over verhoorpraktijken in Guantánamo, over de
bewerking door de VS van hun bondgenoten. Mannings schuldbekentenis op een deel
van de aanklachten kwam nog vóór het begin van zijn eigenlijke proces, omdat de
militaire rechter in het vooronderzoek botweg heeft bepaald, dat zijn motieven
tijdens de rechtszaak niet aan de orde mogen komen. De rechter wil alleen
vastgesteld zien of en waaraan hij schuldig is. Zo zag Manning zich gedwongen nu
al met zijn verhaal te komen. In een gedetailleerde verklaring tijdens een
procedurezitting heeft hij zich een oprechte klokkenluider betoond, die het als
zijn plicht zag zijn medeburgers in te lichten over ontspoorde militaire en
politieke praktijken van de Amerikaanse overheid. Voor deze onthullingen zal
Manning vele jaren, zo niet levenslang, moeten boeten. Hij zegt te hebben
geweten dat hij zijn vrijheid op het spel zette, maar meende het belang van de
samenleving te dienen, niet te schaden.
Politiek commentator Chris Hedges
van Truthdig.com schreef daags na de
zitting, dat Manning niet de enige zal zijn die moet boeten. De oorlog tegen hem,
stelt hij, is in feite een oorlog tegen ons allemaal. Dit lijkt een overdreven
inschatting, maar Hedges heeft wel degelijk een punt. Manning zit al bijna drie
jaar in militair voorarrest, waarvan de eerste negen maanden in isolatiefolter.
Die door Amnesty vastgestelde
mishandeling was op zich al een demonstratie van het rabiate gehalte van zijn
vervolging. Tijdens het vooronderzoek werden documenten waar de aanklagers mee
kwamen niet aan de verdediging ter beschikking gesteld, transcripties van
verklaringen niet overhandigd. Gevoegd bij de absurde bepaling, dat Mannings
motieven tijdens de rechtszaak niet aan bod mogen komen, doemt onmiskenbaar het
beeld van een zwaar gemanipuleerd politiek proces op. Kern daarvan vormt de
venijnige aanklacht ‘hulp aan de vijand’. Hoewel de aanklagers hebben aangekondigd
levenslang te eisen, houdt de krijgsraad de vrijheid de doodstraf op te leggen.
Een zeer verontrustend idee, juist gezien het wegkijken van de vooraanstaande
media in de VS. Die hebben met de publicaties in het kielzog van WikiLeaks
goede zaken gedaan, maar lopen laf weg nu de onthuller wordt aangepakt. Zo bieden
zij de staat de kans het grondrecht in een democratie om de overheid te
kritiseren met voeten te treden. Met het verzuim om hun feitelijke bron te
beschermen laten de media ook zichzelf muilkorven. Daarmee geven zij de
Amerikaanse regering vrij spel, terwijl de veroordeling van Manning nieuwe
klokkenluiders zal weerhouden op te staan. Zo bezien is dit inderdaad een
oorlog tegen ons allen.
Boudewijn Chorus
Opname van Mannings verklaring gepubliceerd op internet
De Freedom of the Press Foundation, een groep die onder meer is opgericht door Daniel Ellsberg (Pentagon Papers), heeft op zijn website een 68 minuten lange opname gepubliceerd van de verklaring van Bradley Manning voor de rechtbank op 28 februari. Tevens is een geredigeerde versie van vijf minuten, waarop Manning is te horen, ondersteund door beeldmateriaal op You Tube gezet. Volgens Associated Press zou uit typegeluiden op de achtergrond zijn af te leiden, dat de opname mogelijk is gemaakt in de perskamer van de rechtbank.
Bradley Manning zet zijn motieven uiteen
Manning heeft voor de tweede keer tijdens een procedurele
zitting gesproken in de rechtbank. Terwijl hij in november verteld had over de
erbarmelijke omstandigheden waaronder hij geruime tijd in de mariniersgevangenis
Qantico was opgesloten, ging hij nu uitgebreid in op de gang van zaken rond het
uitlekken van grote aantallen militaire dokumenten naar Wikileaks en zijn
persoonlijke motieven. In een pleidooi van 35 kantjes pleitte hij schuldig in
het geval van tien van de 22 delikten waarvan hij beschuldigd wordt. Deze
kunnen in totaal 20 jaar gevangenisstraf opleveren. Op 12 andere (deels
zwaardere) aanklachten, waaronder de zwaarste (spionage en hulp aan de vijand)
pleitte hij onschuldig.
De rechter van de krijgsraad had eerder bepaald dat Mannings
motieven tijdens de eigenlijke zittingen, die in juli beginnen, geen rol mogen
spelen. Door zijn pleidooi nu voor de rechter te houden (het gaat dus
uitdrukkelijk niet om een overeenkomst met de aanklagers) heeft Manning zijn
motivatie toch aan de wereld kunnen meedelen.
Gekleed in uniform vertelde Manning dat hij geheime dokumenten
had doorgegeven aan Wikileaks, omdat hij geschokt was over wat zich in Irak tijdens
de Amerikaanse bezetting waarvan hij deel uitmaakte, afspeelde en vond dat het Amerikaanse
publiek er recht op had dit te weten. Het beruchte helikopterincident uit 2007 waar
hij op stuitte vormde een trigger. Daarbij werden twaalf niet bij de strijd
betrokken Irakezen waaronder een fotojournalist door vuur vanuit een Apachehelikopter
gedood en enkele kinderen ernstig gewond. De bemanning maakte er grappen over. Manning kwam tot de konklusie dat de Amerikanen in Irak “geobsedeerd waren om mensen te
doden en te pakken te krijgen in plaats van samen te werken”. Hij had de
overtuiging dat door het bekend maken van de dokumenten een debat zou kunnen gevoerd
worden over de oorlogspolitiek van de VS. Daarbij zou “de maatschappij de
noodzaak of zelfs de wens opnieuw kunnen bekijken om kontraterrorisme- en
kontraguerrilla-operaties uit te voeren, die geen rekening houden met het
effekt dat ze hebben op mensen die elke dag in die omgeving moeten leven”. Met
deze verklaring heeft Manning zich duidelijk gepresenteerd als overtuigingsdader.
Eerder afgelopen week had de rechter van de krijgsraad ondanks
het verweer van de advokaten bepaald dat het telkenmale uitstellen van het
proces tot in totaal 16 maanden geen inbreuk heeft gemaakt op het recht van de
beklaagde op een snel proces. Dat bekent dat het eigenlijke proces begin juni
van start kan gaan. Het zal naar verwachting een week of zes duren.
Een voorlopig verbatim verslag van de verklaring van Manning
door een aanwezige journaliste is hier te vinden.
Manning zit 1000 dagen in de gevangenis en geheimhouding heerst nog steeds
Naar aanleiding van de 1000e dag die Bradley Mannning in zijn cel heeft doorgebracht gaat Ed Pilkington, die het proces Manning volgt voor de Britse Guardian, in op de aan het absurde grenzende geheimhouding die heerst rond de zittingen. "Een proces, waarvan de kern wordt gevormd door de eeuwenoude konfrontatie tussen de wens van een regering om geheimen te bewaren en de behoefte van het publiek aan openbaarheid, wordt zelf gevoerd onder zeer strenge beperkingen op al hetgeen naar buiten komt."
Geen van de proces-verbalen van de zittingen van de krijgsraad is tot op heden gepubliceerd. Geen van de verzoeken van de openbaar aanklager aan de rechtbank is openbaar gemaakt. De belangrijkste verdediger, David Coombs, moet pleiten om zijn eigen verzoeken te mogen publiceren en als hij toestemming krijgt moet hij zijn eigen dokumenten censureren tot in het absurde.
Bij een bepaald tussenvonnis op een verzoek van de verdediging las de rechter gedurende anderhalf uur een tekst voor in een tempo dat het vrijwel onmogelijk maakte er behoorlijk verslag van te doen. Geen kopie van het vonnis werd ter beschikking gesteld van het publiek, naar aangenomen wordt op gronden van nationale veiligheid, hoewel het in een openbare rechtszitting was voorgelezen.
Een eerlijk en openbaar proces is van immens belang voor Manning, die een levenslange gevangenisstraf boven het hoofd hangt, terwijl voor hulp aan de vijand zelfs de doodstraf kan worden opgelegd. Maar, aldus Pilkington, het is ook van belang voor ons allemaal. Met name het delikt hulp aan de vijand wordt door de militaire justitie zodanig ruim geïnterpreteerd, dat het laten uitlekken van staatsgeheimen, die terecht kunnen komen op internet neerkomt op het overhandigen van informatie aan types als Osama bin Laden. Een van de aanklagers antwoordde bevestigend op de vraag of de regering Manning ook zou vervolgen als hij zijn informatie had overhandigd aan de New York Times. Pilkingtons konklusie: als je het zo bekijkt zitten we samen met Manning in de cel.
Geen van de proces-verbalen van de zittingen van de krijgsraad is tot op heden gepubliceerd. Geen van de verzoeken van de openbaar aanklager aan de rechtbank is openbaar gemaakt. De belangrijkste verdediger, David Coombs, moet pleiten om zijn eigen verzoeken te mogen publiceren en als hij toestemming krijgt moet hij zijn eigen dokumenten censureren tot in het absurde.
Bij een bepaald tussenvonnis op een verzoek van de verdediging las de rechter gedurende anderhalf uur een tekst voor in een tempo dat het vrijwel onmogelijk maakte er behoorlijk verslag van te doen. Geen kopie van het vonnis werd ter beschikking gesteld van het publiek, naar aangenomen wordt op gronden van nationale veiligheid, hoewel het in een openbare rechtszitting was voorgelezen.
Een eerlijk en openbaar proces is van immens belang voor Manning, die een levenslange gevangenisstraf boven het hoofd hangt, terwijl voor hulp aan de vijand zelfs de doodstraf kan worden opgelegd. Maar, aldus Pilkington, het is ook van belang voor ons allemaal. Met name het delikt hulp aan de vijand wordt door de militaire justitie zodanig ruim geïnterpreteerd, dat het laten uitlekken van staatsgeheimen, die terecht kunnen komen op internet neerkomt op het overhandigen van informatie aan types als Osama bin Laden. Een van de aanklagers antwoordde bevestigend op de vraag of de regering Manning ook zou vervolgen als hij zijn informatie had overhandigd aan de New York Times. Pilkingtons konklusie: als je het zo bekijkt zitten we samen met Manning in de cel.
Abonneren op:
Posts (Atom)