Vandaag werden enkele direkte superieuren van Bradley verhoord. Het bleek dat het inlichtingenpersoneel van Mannings onderdeel in de SCIF (de Sensitive Compartmented Information Facility) zonder enige beperking toegang had tot geheime databases, de informatie kon downloaden op CD's en muziek, films en games af kon spelen op hun beveiligde komputers. De rechter vroeg aan de getuige: "Als een inlichtingenanalist geen zin had om een film te kijken en geïnteresseerd was in politiek en wilde zoeken in SIPRNet, mocht dat dan?" Het was geen probleem.
Het draaide in deze zitting dus om de werkomgeving van Manning. Advokaat Coombs verkreeg antwoorden van de inlichtingenofficieren die duidelijk maakten, dat de veiligheidsnormen bij het onderdeel laks werden gehanteerd, hoewel ze in oorlogsgebied in de buurt van Bagdad zaten.
In kruisverhoor verklaarde de direkte chef van Manning dat analisten onbeperkt toegang hadden tot SIPRNet, het geheime militaire netwerk. Bradley had opdracht gekregen om een trendanalyse te maken van de incidentrapportages uit Irak (de zogenaamde Iraq war logs). Hij mocht de komplete database downloaden en organiseren als een spreadsheet. Op geen enkel moment had hij opdracht gekregen de database weer van zijn komputer te verwijderen. Dit is in strijd met de stelling van de aanklagers dat Bradley zich eigenmachtig (unauthorized) toegang had verschaft tot de gegevens.
Ook de geheimhoudingsverklaring die Bradley in 2008 had getekend ("Ik ben me ervan bewust dat openbaarmaking zonder toestemming schadelijk kan zijn voor de Verenigde Staten") werd voorgelezen.
Interessant is nog dat uit de getuigenverklaringen naar voren kwam dat Bradley toegang had tot een lijst van high value targets, een hitlist van vijanden van de VS, die moesten worden uitgeschakeld. Die lijst is niet doorgegeven aan WikiLeaks.
[Verslag op basis van Ed Pilkington in The Guardian en Kevin Gosztola bij Firedoglake]
Tweede dag - Verhoor van Adrian Lamo
Op de tweede dag van het proces Manning vond het verhoor plaats van Adrian Lamo. Lamo is een voormalige computerhacker. In 2004 gaf hij toe schuldig te zijn aan computerinbraak bij de New York Times, Microsoft en Lexus Nexus. Lamo vertelde de rechtbank dat hij gediagnosticeerd was voor diverse psychische kwalen en in sommige periodes last had gehad van medicijnverslaving.
Lamo's verhaal is dat Bradley Manning in mei 2010 onder het pseudoniem bradass87 kontakt met hem had opgenomen via e-mail en Facebook. Het kontakt was voortgezet via chats op AOL Instant Messenger. De twee hadden gedachten uitgewisseld over persoonlijke problemen (Manning had hevige twijfels over zijn gender), maar ook uitgebreid gechat over Mannings aktiviteiten rond het downloaden van bestanden van het militaire netwerk waar hij toegang toe had (SIPRNet) en zijn kontakten met Wikileaks. Lamo had enige achtergrondchecks uitgevoerd om te bepalen met wie hij aan het praten was en was vervolgens vrij snel via een tussenpersoon naar de militaire afdeling kontra-inlichtingen (Army CID) gestapt om zijn verhaal te doen en de schijf met chatlogs te overhandigen. Dit leidde rechtstreeks tot de arrestatie van Manning. Tijdens een verhoor in de voorfase van het proces had Special Agent Antonio Edwards van de Computer Crimes Investigative Unit (CCIU) van de CID al verklaard dat Lamo vervolgens als informant van de unit was gaan werken tegen onkostenvergoeding. Dat had geduurd tot augustus of september 2011.
Op de zitting gebruikte de advokaat van Manning het kruisverhoor van Lamo om de motivatie van Manning voor zijn optreden te verduidelijken. Eerder in het proces had de rechter bepaald dat de verdediging niet mocht ingaan op de motieven van Manning voorafgaand aan de fase van strafoplegging. Dan kunnen ze eventueel worden aangevoerd als verzachtende omstandigheid. Maar nu kon advokaat Coombs ze langs een omweg toch ter sprake brengen door Lamo te vragen wat Manning aan hem had verteld.
Zo vroeg Coombs: "Hij vertelde u dat hij het soort mens was dat altijd op zoek was naar de waarheid?" Lamo bevestigde dit en voegde er aan toe: "Dat was iets dat ik wel kon waarderen." Lamo bevestigde ook dat Manning zichzelf een humanist had genoemd en verteld had dat hij op zijn militair herkenningsplaatje "humanist" had geschreven (op zo'n plaatje staat de godsdienst van de soldaat vermeld).
Ten slotte vroeg Coombs aan Lamo of Manning tijdens de zes dagen durende chats iets had gezegd in de zin dat hij de VS wilde schaden of de vijand helpen. "Niet met zoveel woorden, nee," zei Lamo.
[Verslag op basis van The Guardian, Ed Pilkington; oude verhoren van Lamo bij Firedoglake]
Lamo's verhaal is dat Bradley Manning in mei 2010 onder het pseudoniem bradass87 kontakt met hem had opgenomen via e-mail en Facebook. Het kontakt was voortgezet via chats op AOL Instant Messenger. De twee hadden gedachten uitgewisseld over persoonlijke problemen (Manning had hevige twijfels over zijn gender), maar ook uitgebreid gechat over Mannings aktiviteiten rond het downloaden van bestanden van het militaire netwerk waar hij toegang toe had (SIPRNet) en zijn kontakten met Wikileaks. Lamo had enige achtergrondchecks uitgevoerd om te bepalen met wie hij aan het praten was en was vervolgens vrij snel via een tussenpersoon naar de militaire afdeling kontra-inlichtingen (Army CID) gestapt om zijn verhaal te doen en de schijf met chatlogs te overhandigen. Dit leidde rechtstreeks tot de arrestatie van Manning. Tijdens een verhoor in de voorfase van het proces had Special Agent Antonio Edwards van de Computer Crimes Investigative Unit (CCIU) van de CID al verklaard dat Lamo vervolgens als informant van de unit was gaan werken tegen onkostenvergoeding. Dat had geduurd tot augustus of september 2011.
Op de zitting gebruikte de advokaat van Manning het kruisverhoor van Lamo om de motivatie van Manning voor zijn optreden te verduidelijken. Eerder in het proces had de rechter bepaald dat de verdediging niet mocht ingaan op de motieven van Manning voorafgaand aan de fase van strafoplegging. Dan kunnen ze eventueel worden aangevoerd als verzachtende omstandigheid. Maar nu kon advokaat Coombs ze langs een omweg toch ter sprake brengen door Lamo te vragen wat Manning aan hem had verteld.
Zo vroeg Coombs: "Hij vertelde u dat hij het soort mens was dat altijd op zoek was naar de waarheid?" Lamo bevestigde dit en voegde er aan toe: "Dat was iets dat ik wel kon waarderen." Lamo bevestigde ook dat Manning zichzelf een humanist had genoemd en verteld had dat hij op zijn militair herkenningsplaatje "humanist" had geschreven (op zo'n plaatje staat de godsdienst van de soldaat vermeld).
Ten slotte vroeg Coombs aan Lamo of Manning tijdens de zes dagen durende chats iets had gezegd in de zin dat hij de VS wilde schaden of de vijand helpen. "Niet met zoveel woorden, nee," zei Lamo.
[Verslag op basis van The Guardian, Ed Pilkington; oude verhoren van Lamo bij Firedoglake]
Na drie jaar begin van proces Manning
In Fort Meade is vandaag het proces begonnen tegen Bradley Manning. Buiten was een grote menigte verzameld om te protesteren tegen wat ze aanduidden als een showproces. De zitting begon met een aantal procedurele vragen aan de verdachte. De militaire kolonel-rechter vroeg Bradley onder meer of hij berecht wilde worden door een alleen-zittende rechter of een militaire jury (hij koos voor de rechter). Ook vroeg ze of Bradley tevreden was over zijn verdedigers, waarop hij bevestigend antwoordde.
Vervolgens trok de militaire aanklager, kapitein Joe Morrow van leer met een openingsverklaring van een uur. Volgens hem had de verdachte zich laten leiden door een verlangen om bekend te worden (eigenbelang dus), had daarbij de waarschuwingen van zijn intensieve opleiding genegeerd en "hulp gezocht bij onze tegenstanders".
Er waren een aantal nieuwe beweringen van de aanklager over de banden tussen Manning en Julian Assange, de oprichter van Wikileaks. Morrow stelde onder meer dat Bradley rechtstreeks had geholpen bij het redigeren van de bekende video met een aanval door een Apache helikopter op burgers in Bagdad. Het hof kreeg een uittreksel te zien van een chatlog tussen de soldaat en Assange. Overigens was Bradley op dat moment niet op de hoogte van diens identiteit, hij dacht alleen achteraf dat hij met Assange had gechat.
De opzet van de aanklager was om aan de hand van een slide-show aannemelijk te maken dat Bradley opdrachten van Wikileaks volgde bij het beschikbaar stellen van materiaal.
De aanklager gaf ook een overzicht van de getuigen die hij wil gaan horen en waarover ze zullen verklaren en de dokumenten die hij als bewijs wil aanvoeren.
De verdediger van Bradley, David Coombs, schilderde natuurlijk een kompleet ander beeld van de verdachte. Coombs vertelde hoe Manning met zijn inzet was gaan worstelen nadat hij onderzoek had gedaan naar een bermbom, die was gericht op een Amerikaans konvooi, maar waarbij een Iraaks gezin dat was gestopt om het konvooi te laten passeren was getroffen. Vanaf dat moment ging hij informatie uitzoeken waarvan hij vond dat het publiek er recht op had om kennis van te nemen. Hij selekteerde op materiaal waarvan hij overtuigd was dat het de VS niet zou schaden. Manning liet zich niet leiden door Wikileaks, aldus Coombs.
[Dit verslag op basis van het bericht van Ed Pilkington van de Guardian en Kevin Gosztola van Firedoglake, beide aanwezig in Fort Meade]
Vervolgens trok de militaire aanklager, kapitein Joe Morrow van leer met een openingsverklaring van een uur. Volgens hem had de verdachte zich laten leiden door een verlangen om bekend te worden (eigenbelang dus), had daarbij de waarschuwingen van zijn intensieve opleiding genegeerd en "hulp gezocht bij onze tegenstanders".
Er waren een aantal nieuwe beweringen van de aanklager over de banden tussen Manning en Julian Assange, de oprichter van Wikileaks. Morrow stelde onder meer dat Bradley rechtstreeks had geholpen bij het redigeren van de bekende video met een aanval door een Apache helikopter op burgers in Bagdad. Het hof kreeg een uittreksel te zien van een chatlog tussen de soldaat en Assange. Overigens was Bradley op dat moment niet op de hoogte van diens identiteit, hij dacht alleen achteraf dat hij met Assange had gechat.
De opzet van de aanklager was om aan de hand van een slide-show aannemelijk te maken dat Bradley opdrachten van Wikileaks volgde bij het beschikbaar stellen van materiaal.
De aanklager gaf ook een overzicht van de getuigen die hij wil gaan horen en waarover ze zullen verklaren en de dokumenten die hij als bewijs wil aanvoeren.
De verdediger van Bradley, David Coombs, schilderde natuurlijk een kompleet ander beeld van de verdachte. Coombs vertelde hoe Manning met zijn inzet was gaan worstelen nadat hij onderzoek had gedaan naar een bermbom, die was gericht op een Amerikaans konvooi, maar waarbij een Iraaks gezin dat was gestopt om het konvooi te laten passeren was getroffen. Vanaf dat moment ging hij informatie uitzoeken waarvan hij vond dat het publiek er recht op had om kennis van te nemen. Hij selekteerde op materiaal waarvan hij overtuigd was dat het de VS niet zou schaden. Manning liet zich niet leiden door Wikileaks, aldus Coombs.
[Dit verslag op basis van het bericht van Ed Pilkington van de Guardian en Kevin Gosztola van Firedoglake, beide aanwezig in Fort Meade]
Een dankboodschap vanuit Afghanistan voor Bradley Manning
Uit Afghanistan bericht Kathy Kelly van de Afghan Peace Volunteers over een solidariteitsbijeenkomst met Bradley Manning in Kaboel. De Afghan Peace Volunteers wilden Bradley Manning steunen en bedanken voor het risiko dat hij nam om de mensen in Afghanistan en in de hele wereld op de hoogte te stellen van wat er werkelijk gebeurd is in de oorlogen in Irak en Afghanistan.
Lees het hele verhaal bij Antiwar.com.
Petitie om Manning te erkennen als politieke gevangene
Bij Avaaz.org loopt een petitie die Amnesty international en Human Rights Watch aanspoort om Bradley Manning te erkennen als politieke gevangene, nog voordat begin volgende week het proces begint. De petitie stelt dat "klokkenluiders zoals soldaat Manning beschermd moeten worden, zodat anderen zoals hij zich ook vrij kunnen voelen om naar buiten te treden. Meer transparantie is essentieel om in de hele wereld de demokratie te bevorderen. Met zijn optreden heeft Bradley Manning dit bewerkstelligd.
Teken de petitie hier
Teken de petitie hier
Renske de Greef in NRC Next over Manning
Columniste Renske de Greef neemt het in NRC Next van 13 mei op voor Bradley Manning:
"Waar hij zich niet schuldig aan acht, is de aanklacht die hem levenslang in de gevangenis kan doen belanden: ‘aiding the enemy’, het helpen van de vijand. De persoon die in de ‘lichte vermomming’ (een pruik? Een Russische bontmuts met flapjes?) gaat getuigen, is waarschijnlijk een Navy SEAL die zal vertellen hoe er bij de inval in het huis van Bin Laden bewijs is gevonden dat Osama documenten van WikiLeaks heeft opgevraagd.De crowdfunding loopt op de website van de Freedom of the Press Foundation. Omdat er geen officieel protocol van het proces wordt gemaakt willen ze stenografen van het hof financieren om een woordelijk verslag van het gebeuren te maken. Sowieso hebben ze al geld gegeven aan twee juridisch geschoolde verslaggevers om het proces te verslaan. Het proces zal zoals het er nu uitziet op 3 juni a.s. beginnen.
De redenatie gaat dus als volgt: geheime informatie komt op internet + de vijand is in het bezit van een MacBook en een werkende glasvezelkabel = helpen van de vijand. Aangezien alle informatie op internet komt (of dat nou van WiliLeaks komt of van de website van een krant of van een persoonlijke blog) is elke bron of klokkenluider min of meer schuldig aan het helpen van De Vijand. Dat is een redenatie die mij angst aanjaagt —mensen die met gevaar voor eigen vrijheid informatie vrijgeven die een nieuwe kant van een situatie belicht, zouden beter beschermd moeten worden.
De Freedom of the Press Foundation is nu begonnen met een crowdfunding actie om een of twee stenografen voor het Bradley Manning proces in te huren. Ik heb geld gedoneerd - als iemand die een oorlogsmisdaad aan het licht brengt levenslang de gevangenis ingaat als Osama-bondgenoot, wil ik graag weten hoe dat precies is gegaan."
Kontroverse binnen San Francisco Pride over Manning
Een hevige kontroverse is uitgebroken binnen de organisatie van de San Francisco Pride (LGBT - Lesbian Gay Bisexual Transgender), nadat de benoeming van Bradley Manning tot Grootmaarschalk (Grand Marshal) van de Pride van dit jaar bekend was geworden. De grootmaarschalken zijn ceremoniële functionarissen, die een belangrijke rol spelen in de Pride, het is tevens een eretitel. Ze worden gekozen door een kieskollege van vroegere grootmaarschalken.
Na protesten van rechtse veteranen kapituleerde het bestuur van de Pride razendsnel en maakte de benoeming ongedaan. In een verklaring van de voorzitter werd Manning ervan beschuldigd "de levens van onze mannen en vrouwen in uniform in gevaar te hebben gebracht." Uiteraard werd tegen deze beslissing op hun beurt heftig geprotesteerd door aktivisten, veteranen met andere opvattingen en aanhangers van Manning. Oerklokkenluider Daniel Ellsberg legde uit dat er geen enkel bewijs is dat door het handelen van Manning ook maar een enkele Amerikaanse militair is geschaad. Integendeel, het onthullen van wreedheden tijdens de bezetting van Irak heeft er toe geleid dat de Iraakse premier Maliki een langer verblijf van Amerikaanse troepen in Irak met immuniteit voor de Iraakse wetten niet langer toeliet. Dat had weer een vervroegd vertrek van de Amerikanen uit Irak tot gevolg, waardoor zeker Amerikaanse levens gespaard zijn gebleven.
De affaire rond de Pride heeft tot nu toe al geleid tot een chaotische half-openbare bestuursvergadering en een klacht bij de lokale mensenrechtenkomissie wegens diskriminatie. Het bestuur heeft zich inmiddels teruggetrokken op het - overigens ook nauwelijks aan de hand van de reglementen te staven - technische argument, dat alleen "plaatselijke helden" maarschalken kunnen zijn, waarmee Manning buiten de boot zou vallen.
Een gedetailleerd verslag is te vinden bij Firedoglake.com en ook Glenn Greenwald heeft inmiddels zijn licht over de zaak laten schijnen. Greenwald vermoedt dat het omgaan van het bestuur ook te maken heeft met de kommercialisering van de Pride en het toegeven aan de steeds groter wordende belangen van sponsors. Daarmee krijgt de kontroverse ook een breder belang.
Na protesten van rechtse veteranen kapituleerde het bestuur van de Pride razendsnel en maakte de benoeming ongedaan. In een verklaring van de voorzitter werd Manning ervan beschuldigd "de levens van onze mannen en vrouwen in uniform in gevaar te hebben gebracht." Uiteraard werd tegen deze beslissing op hun beurt heftig geprotesteerd door aktivisten, veteranen met andere opvattingen en aanhangers van Manning. Oerklokkenluider Daniel Ellsberg legde uit dat er geen enkel bewijs is dat door het handelen van Manning ook maar een enkele Amerikaanse militair is geschaad. Integendeel, het onthullen van wreedheden tijdens de bezetting van Irak heeft er toe geleid dat de Iraakse premier Maliki een langer verblijf van Amerikaanse troepen in Irak met immuniteit voor de Iraakse wetten niet langer toeliet. Dat had weer een vervroegd vertrek van de Amerikanen uit Irak tot gevolg, waardoor zeker Amerikaanse levens gespaard zijn gebleven.
De affaire rond de Pride heeft tot nu toe al geleid tot een chaotische half-openbare bestuursvergadering en een klacht bij de lokale mensenrechtenkomissie wegens diskriminatie. Het bestuur heeft zich inmiddels teruggetrokken op het - overigens ook nauwelijks aan de hand van de reglementen te staven - technische argument, dat alleen "plaatselijke helden" maarschalken kunnen zijn, waarmee Manning buiten de boot zou vallen.
Een gedetailleerd verslag is te vinden bij Firedoglake.com en ook Glenn Greenwald heeft inmiddels zijn licht over de zaak laten schijnen. Greenwald vermoedt dat het omgaan van het bestuur ook te maken heeft met de kommercialisering van de Pride en het toegeven aan de steeds groter wordende belangen van sponsors. Daarmee krijgt de kontroverse ook een breder belang.
Abonneren op:
Posts (Atom)